... met een bijzondere handgreep op de kofferbak

​​Lang geleden was ik werkeloos. In between jobs. Ik kon een baan krijgen bij een landelijke organisatie als consulent in Fryslân voor verenigingen van ouders met kinderen met verstandelijke beperkingen. Er was alleen een voorwaarde: ik moest een auto hebben. Ik sputterde tegen. Ik was 26 en had tot dan toe ook alles met de fiets en OV gedaan (we praten over 1996, lang voordat het hip was om ‘groen’ te zijn) dus dat kwam wel goed. Ik wilde geen auto.

Dan kon ik die baan wel vergeten.
​
Dus ik begon met tegenzin aan rijles en haalde in 1997 pas bij het derde examen mijn rijbewijs. Toen moest er een auto komen. Ik weet niks van auto’s, dus het enige criterium dat ik voor ogen had was: als ik dan een auto hebben moét, dan wil ik ook iets bijzonders. Een oldtimer, een klassieker.
Hoe je zo iemand vond in de tijd voor internet ben ik vergeten, maar ergens op een achteraf dorp in de Greidhoeke vond ik een figuur die als liefhebberij klassieke Volvo Amazons kocht, opknapte en doorverkocht. Dat was de perfecte auto. Er stond een prachtexemplaar uit 1962.

​Het verhaal erbij was dat dit een bijzondere Amazon was, want hij had altijd in Mozambique gereden. Warm, droog land, dus geen roest. Hij was daar gebruikt als ministersauto, dus vandaar de ongebruikelijke uitvoering met vier deuren en leren bekleding. De luxueuze uitvoering bleek ook uit een bijzondere handgreep op de kofferbak. Voor een echte verzamelaar waren vier deuren, de bekleding en handgreep afknappers (want niet standaard voor een Amazon) maar ik was toch geen verzamelaar, dus ik belde later met de verkoper dat ik de financiering ging regelen, want ik wilde de auto kopen.

Prima, maar wacht niet te lang, want de burgemeester van Sneek, Siebold Hartkamp, heeft zijn oog ook op de auto laten vallen. Of dat een verkooptrucje was om mij aan te sporen of dat ik echt een auto voor de burgemeestersneus heb weggekaapt weet ik niet, maar ik reed vanaf eind 1997 rond in een klassieke Volvo Amazon met vier deuren en leren bekleding.

En een bijzondere handgreep op de kofferbak.

Tijdens mijn allereerste rit sloeg de motor af op het moment dat het licht op groen sprong op het drukste verkeersknooppunt van Leeuwarden, het Zuiderplein, maar al gauw reed ik mijn Amazon met eenzelfde swagger als Morse zijn Mk II reed, zeker als ik cassettebandjes met Britpop afspeelde en met mijn linkerarm door het open raam door de stad reed.

Ondanks dat we een auto hadden, gingen we in 1998 nog gewoon met een tentje op fietsvakantie, maar in 1999 was E. zwanger en was de auto toch wel heel handig. Gewend als we waren zo weinig mogelijk bagage op de fiets mee te nemen, zat ik op de camping in Gent met een vork in mijn koffie te roeren en zei tegen E. dat we, nu we genoeg ruimte hadden in de auto, een volgende keer misschien ook wel theelepeltjes zouden kunnen meenemen.
​
Overigens was dat de vakantie dat de autoradio het signaal van Studio Brussel oppikte, de radiozender die ik daarmee ontdekte en die nog steeds een van mijn favoriete zenders is.

Hoogtepunten waren de keren dat ik gevraagd ben of mijn auto gehuurd mocht worden voor een trouwerij, de keren dat mannetjes dat oude karretje meenden te kunnen inhalen, maar niet wisten dat er een heel krachtige motor in zat (acht cilinder? Ik weet niks van auto’s) en de rit van het ziekenhuis naar huis met pasgeboren dochter S.

​Dieptepunten waren de keren dat ik langs de kant van de weg stond met pech (hoe heb ik toen de Wegenwacht gewaarschuwd zonder smartphone?) en steeds verder oplopende reparatiekosten. Steeds meer onderdelen bleken versleten en daarnaast ontstonden er toch roestplekken, vooral onderaan de deuren.

Ik realiseerde me dat ik niet met een klein kind (en een tweede was op komst) langs de kant van de weg wilde staan wachten op de Wegenwacht en dat de reparatie- en onderhoudskosten mij behoorlijk begonnen tegen te staan. Een vriend leende me een boekje over auto onderhoud, want ik weet niks van auto’s en met dat boekje zou ik misschien zelf wat zou kunnen doen.

Hij bedoelde het goed, maar ik ga natuurlijk mijn handen niet vuil maken…

Dus de auto, die mooie witte vierdeurs Amazon met bijzondere handgreep op de kofferbak ging weg. Voor een belachelijk klein prijsje. Ervoor in de plaats kwam de zekerheid van een nieuwe auto, die helaas om budgettaire redenen niet heel groot was en waar- zo bleek later - vooral bejaarden in bleken te rijden: een heuse Suzuki Wagon R+ (waar we ondanks het imago veel plezier van hebben gehad).

En dat werk waarvoor ik al die rijlessen heb gevolgd en een dure auto heb aangeschaft? Ik woonde in en werkte vanuit Leeuwarden, provinciale bijeenkomsten organiseerde ik in Leeuwarden, naar landelijke bijeenkomsten in Utrecht ging ik met de trein en het aantal ritjes binnen Fryslân dat ik voor mijn werk heb gemaakt hadden ook met het OV gekund…

Het verschil tussen de gewone, ordinaire, platte, 13-in-een-dozijn handgreep (links) en de bijzondere, sierlijke, mooi afgewerkte handgreep zoals die op mijn Amazon zat (plaatjes van internet geplukt, niet van mijn eigen auto)