Ik ben geen liefhebber van auto's op zich. Voor mij is het een functioneel ding, dat ik functioneel gebruik. Dat was niet zo toen ik mijn allereerste auto kocht. In 1997 kon ik een baan krijgen, maar daar had ik dan wel een auto voor nodig. Met tegenzin haalde ik mijn rijbewijs en bedacht toen dat als ik dan tóch een auto moest hebben, dan maar een mooie. Het werd een klassieker. Een Volvo Amazon uit 1962.

Op vakantie in Zweden stond een bezoekje aan het World of Volvo in Gothenburg niet hoog op mijn lijstje, maar vanwege die allereerste auto, is Volvo waarschijnlijk ook het enige automuseum dat ik zou bezoeken.

En het viel me ook niet tegen! Best leuk, die allereerste Volvo, de ÖV4 uit 1927. Niet een heel groot succes en niet alleen omdat bij de allereerste testrit de achteras verkeerd geïnstalleerd was, zodat de auto alleen achteruit kon rijden. Een open auto in het winterse Zweden werd ook argwanend bekeken. Slechts 208 modellen gerealiseerd...

Interessanter vond ik de auto's van na de oorlog. Er stond een prachtig exemplaar van de Amazon, met een nog bijzonderder handgreep dan de mijne ooit had. En nee, ik heb niet veel met auto's, maar ik weet wel wat ik de allermooiste auto vind. Gelukkig heb ik mijn midlife-crisis al achter de rug, anders had ik misschien nog een P1800 gekocht.

En zo bleek het een museum dat een goede aanrader is voor iedereen die een tijdje in Gothenburg verblijft. Volvo's in alle soorten en maten, van Lego (we zijn natuurlijk niet ver van Denemarken) en zelf Nederlandse tintjes!

Ik was vorig jaar bij de molen De Hoop van mijn over-, over grootvader Pieter Poortinga, heb twee porseleinen kopjes van mijn over, overgrootvader Pieter Beers en met de Van der Pal familiereünie bezochten we vorig jaar enkele woonplaatsen van onze voorouders.

Die tastbare genealogie kreeg vandaag een nieuwe dimensie met het bezoek aan het schip De Goede Verwachting. Jelke Wiebes van der Pal liet het schip - een grote Hasselter aak - bouwen voor zijn zoon Wiebe op de scheepswerf van de gebroeders De Boer in Lemmer. Zijn neef Harm van der Pal kocht het schip in 1909.  Hij emigreerde in 1912 naar de Verenigde Staten en verkocht het schip aan Bauke van der Pal die er nog bijna 8 jaar mee gevaren heeft.

Vorig jaar ontdekten Jelke en Harm van der Pal dat het schip nog steed bestaat. Het was lang in bezit van de familie Hoogeveen uit... Hoogeveen, belandde in Assendelft waar het in de jaren '70 werd gebruikt voor opslag van bouwmaterialen. 
In slechte staat werd het toen aangekocht voor de  waterscoutinggroep Michiel Adriaensz de Ruyter uit Velsen.
​
Voor één gulden.
​
Het schip is nog altijd in gebruik bij de scoutinggroep. Door de jaren is er veel aan veranderd. Er is een stuurhut op gezet en het ruim is uitgebouwd tot leefruimte, maar in de basis is het natuurlijk nog dezelfde schuit.

De scouts varen nog altijd twee keer per jaar met het schip van Velsen naar Friesland. Dat bood een groep van meer dan twintig Van der Pallen de gelegenheid hun voorouderlijke geschiedenis tastbaar te maken. We voeren met een grote sloep naar een eiland bij Heech, kregen uitleg van Harm en Jelke en schuimden nieuwsgierig het schip af. 

Een plan om het schip weer in de familie terug te brengen mislukte doordat de Noordhollandse Van der Pallen die voor de afleidingsmanoeuvre zouden zorgen, het vuurwerk waren vergeten mee te nemen...

​Enfin, we voeren terug naar Heech, hebben geluncht en  vertrokken daarna tevreden naar huis.

​Ik vind dat onze maatschappij behoorlijk onverdraagzaam is geworden. Alles wat afwijkt van de norm van witte, gezonde, hetero, tiende-generatie Nederlander, kan tegenwoordig uitgescholden, bedreigd en het leven zuur gemaakt worden met wetten die naar apartheid rieken. 

Als witte, gezonde, hetero, tiende-generatie Nederlandse man, leek het me daarom goed om vandaag mee te lopen in de hashtag#Pride Leeuwarden.

​Wat me opviel was hoe 'kwetsbaar' ik mezelf voelde. Anders dan bij andere demonstraties - waar andere mensen het misschien ook niet altijd met je eens zijn - was ik me ervan bewust dat door veel mensen op de LHBTIQ+ gemeenschap wordt neergekeken. En dat bleek ook wel: er werd met eieren gegooid, er was de onvermijdelijke ongeduldige automobilist en de hitlergroet was te zien.

Belangrijker was echter dat we op 98% van de tocht door de binnenstad van Leeuwarden met een mengeling van vrolijkheid en verbazing werden bekeken en dat de sfeer goed was.

Het is ook om díe reden dat ik lid ben van de Partij voor de Dieren. Wie denkt dat we er alleen voor de beesjes zijn, heeft het goed mis. Eén van de kernwaarden is een rechtvaardige samenleving, waarin iedereen kan rekenen op een eerlijke en gelijke behandeling. Zeker ook mensen die qua seksualiteit, gender of geslacht andere gevoelens hebben of andere keuzes maken dan de meeste mensen in de samenleving. 

​​Mijn eerste reactie op dit krantenartikel was dat het wonderlijk is de Rabobank deze kritiek heeft, terwijl de politieke tak van de bank de grootste fractie in de Friese provinciale staten vormt en twee gedeputeerden levert.

De slager keurt zijn eigen vlees... af.

Maar goed, er worden natuurlijk wel enkele interessante dingen gezegd. Friesland mist massa, bevolkingsdichtheid voor sterke economische ontwikkeling. Ik denk dan: dat is toch al decennia, zo niet eeuwen het geval? Hoe is dat dan nu ineens een reden dat de economie stokt?

De belangrijkste mogelijkheden voor 'stuwende economie' ziet de Rabobank rond Wetsus, European Centre of Excellence for Sustainable Water Technology en Circulair Friesland. Da's mooi, dat klinkt goed en misschien is het een idee dat de Rabobank zélf ook de investeringen in de agro-nutri en vee-mishandelende industrie gaat ombuigen naar sectoren met toekomst?

Wat ik mis in het stuk is de vraag of economie altijd maar gedreven moet worden door de wens naar 'bigger, better, faster, more'. Het zou zo fijn zijn als het idee van grenzen aan de groei, het idee van streven naar een economie van gewoon genoeg ook eens zou postvatten bij de Nederlandse banken.

​Bericht en reacties overgenomen vanaf LinkedIn

Akelig moment zonet op NPO Radio 2 waar presentator van de ochtendshow Jan-Willem Roodbeen het zanger Joshua Nolet van Chef'Special moeilijk maakt op zijn standpunt over Gaza. Tot nu toe heb ik altijd wel begrip gehad voor het feit dat in de ochtendshow geen politiek wordt bedreven, maar vandaag laat Roodbeen zich in zijn kaarten kijken. 

Het prijsschieten op Gazanen bij de voedseldistributie wordt gebagatelliseerd tot 'ze voelen zich daar niet veilig'. Je uitspreken tegen genocide is ineens polariserend en in een lange monoloog om Nolet te overstemmen presenteert Roodbeen zich als een zijige 'voice of reason' die altijd op zoek blijft naar verbinding, want je moet met elkaar in gesprek blijven.

​Waarover, vraag ik me af? Over de vraag of je onschuldige mensen massaal mag afslachten? En dan vragen of ze niet wat minder mensen zouden kunnen neerschieten, want nu is het wel een beetje veel? Elkaar in het midden tegemoet komen? Jullie willen genocide, wij niet, dus laten we een maximum aantal uit te hongeren kinderen afspreken? 

Zoiets, Jan Willem Roodbeen?

Moegebeukt geven de mannen van Chef'Special het op en zingen hun liedje. Mijn dag is slecht begonnen. Ik zoek een andere zender.

Dank je wel voor je reactie. Dat vind ik sjiek. En je zult vast ergens gezegd hebben dat je tegen geweld bent (soms luister je met een half oor, tot je iets begint op te vallen), maar ik vond je houding tegenover Chef'Special echt akelig. Dit zijn jonge mensen die zich uitspreken en niet over de minste zaken. Ik ben daar blij mee, maar je probeerde met een dominante 'preek' de lucht uit hun longen te blazen. Het heeft me echt geïrriteerd. 

Kun je je voorstellen dat als kinderen worden uitgehongerd, kankerbehandelingen moeten worden gestaakt en mensen bij voedselpunten worden afgeschoten alsof het een schiettent is op een kermis, dat het punt van praten achter ons ligt!? En dat kan prima met wapen- en handelsembargo tegen Israël, met een productenboycot en universiteiten die hun banden met Israëlische universiteiten opzeggen, maar praten heeft geen zin als er niet wordt geluisterd. Het is tijd voor actie.

Als je wilt kan ik je in contact brengen met een familie in Gaza, die het ontzettend zwaar heeft: vijf kinderen, vader moeder, oma en oom (beide gehandicapt) en geen eten. Als je vindt dat we moeten praten, alsjeblieft, begin met Ayman Qudaih.
​
Ik meen dit serieus en oprecht. Praat met hem.

Ik ben blij dat het je bezig houdt. Dat van de Holocaust neem ik terug, dat moet ik niet op jou 'plakken'. Wil je wel proberen te begrijpen dat ik die vergelijking wel zinvol vind om de vraag te stellen: wanneer houdt het praten op? Wanneer zeg je - zeggen we - dit kan zo niet langer, praten leidt alleen maar af, stelt alleen maar uit, is alleen maar in het voordeel van de dader, dus we grijpen in!?
​
Want al dat 'praten' is juist ook waardoor het complex gemaakt wordt, ook wat Dilan Yesilgoz Douwe Bob heeft geflikt, ook de politieonderzoeken naar Bob Vylan en Kneecap, het is allemaal afleiding van het werkelijke probleem en dat werkelijke probleem is niet complex. Het is genocide.

Bedankt voor je reactie en uitleg. Dat waardeer ik heel erg.