De kaskrakers

Hoewel ik in principe vind dat je een artiest niet vaker dan één keer hoeft te zien, wordt desalniettemin het lijstje artiesten dat ik vaker dan één keer zag optreden, steeds langer: Nits, De Dijk, Daniel Lohues, Damon Albarn (1x Gorillaz, 1x Blur), Balthazar, Madness (zelfs 2x dit jaar) en nu dan ook 10CC.

Die band zag ik al eens in 2011, maar toen zonder mijn broer, die zo mogelijk een nog grotere fan is dan ik. Daarom - om het goed te maken - kocht ik twee kaarten voor de show van 10CC in de Oosterpoort in Groningen.

Helaas: broer ziek, dus (niet helaas) zat ik er met mijn zoon, die 10CC alleen van de Top 2000 kent, maar nooit wegloopt voor een stevig stukje popmuziek.

Graham Gouldman en drummer Paul Burgess

Rick Fenn, GG en Ian Hornal

Rick Fenn en Kieran Jeremiah

Voor wat mijn liefde voor 10CC en oprichter Graham Gouldman in het bijzonder betreft, kan ik verwijzen naar het stukje dat ik 12 jaar geleden schreef over hun show destijds in Leeuwarden (uit de tijd dat ik vond dat stukjes over popmuziek in het Engels geschreven dienden te worden). Met enkele verschillen: de zaal zat gisteravond wel vol en Groningers zijn ook enthousiastere applaudiseerders. Verder werd niet meer begonnen met een akoestische set met de succesnummers uit de jaren zestig.

Gouldman - het enig overgebleven bandlid van de eerste 10CC  incarnatie - met gitarist Rick Fenn en drummer Paul Burgess - tweede incarnatie - startte de set met het atheïstische anthem The Second Sitting For The Last Supper. Van daaruit was het weer een Greatest Hits Show langs Art For Arts Sake, Silly Love, Feel the Benefit (mijn favoriet), I'm Mandy (Fly Me) en natuurlijk de kaskrakers Wall Street Shuffle, I'm Not In Love en Dreadlock Holiday ('We don't like Groningen! We love ya!' Ik wéét nu dat ze dat in elke stad doen...).

Veel was sinds 12 jaar geleden hetzelfde gebleven. De basgitaarsolo in Feel the Benefit, de a capella versie van Donna en de tongue-in-cheek opmerkingen bij Old Wild Men.
Maar wat een genot is het om deze band - met multi-instrumentalisten Ian Hornal en Kieran Jeremiah - te zien optreden. De kwaliteit van het spel, de loepzuivere (vierstemmige) harmonieën en het plezier dat ze hebben in het spelen van nummers die op één na (zie hieronder) allemaal meer dan veertig jaar oud waren.

Oh, en trouwens: wat is Rick Fenn toch een fenomenale gitarist...